Çelik Minarelerle Deprem Sonrası Yeniden Doğuş: Abdulmecit Sağbalta’nın Atölyesi

Van’da 2011 depreminde caminin minaresi zarar görünce, emekli imam-hatip Abdulmecit Sağbalta elindeki becerileri kullanarak çelikten yeni bir minare inşa etmeye karar verdi. Kollarını sıvayan Sağbalta, birinci minaresini görev yaptığı camiye sponsor bir destekle yaptığında, bu çalışma onun için bir dönüm noktası oldu ve emeklilik sonrası minare üretimini mesleğe dönüştürdü.

Olağan sanayi atölyesinde, minarenin kürsüsünden gövdesine, şerefesinden külahına kadar tüm parçaları tek başına üreten Sağbalta, şimdi 100’ü aşkın çelik minareye imza attı. Van’ın kent merkezi ile ilçelerinin yanı sıra Samsun Bafra ve Trabzon Maçka’ya da minareler gönderildi. Şu an İstanbul’a yönelik sipariş görüşmeleri de sürüyor; uygun olursa atölye çalışmalarını buraya taşıma planları bulunuyor.

“İlk olarak kendi camimizin minaresini yaptım” diyen Sağbalta, o dönemi şöyle özetliyor: Minareyi yıkmak zorunda kaldık; yerine yeniden inşa için çelik minare fikri öne çıktı. Bölgenin deprem etkisini azaltmak amacıyla tercih edilen çelik yapı, esneklik ve dayanıklılık açısından avantajlı bulundu. Bu yaklaşımın ilki kendi camilerinde atıldı ve üç yıl sonra emekli olduktan sonra üretim süreci kurumsallaştı.

Çelik minarelerin üretimi 10 yılı aşkın bir süredir sürüyor. Sağbalta, ekip olunduğunda bir minarenin montajının bir haftaya kadar inebileceğini belirtiyor. Çelik konstrüksiyonun esneme payı sayesinde deprem ve rüzgâr gibi zorlu koşullarda bile minarenin devrilme riski düşüyor; minareler hem estetik bir görüntü sunuyor hem de işlevini koruyor.

Toplumsal mesaj olarak, çıraklık ve ustalık konusunun toplumundaki önemli ihtiyaçlardan biri olduğunu vurgulayan Sağbalta, herkesin kendi alanında değerli bir iş yapabileceğini dile getiriyor. “Minareyi kim yapacak?” sorusunu hatırlatan sözleriyle, sanatı ve zanaatı gençlere öğretmenin önemine dikkat çekiyor.