Yarım Asırlık Çay Ocağı: Ankara Kalesi Çevresinde Geleneksel Lezzet ve Dedenin Mirası

Altındağ’da Ankara Kalesi’nin eteklerinde hizmet veren küçük bir çay ocağı, 1961 yılından bu yana aynı işini sürdüren Cemal Yurtaşan’ın öyküsünü canlı tutuyor. 76 yaşındaki işletmeci, mesleğini sürdürme azmini şu sözlerle özetliyor: “Ben ölene kadar işimi yapayım.”

Çocukluğundan itibaren babasının yanında çalışarak çay bardaklarını toplama görevini üstlenen Yurtaşan, 1997 yılında babasının vefatının ardından kepengi eline alıp dükkanı devralmış. O günden beri geleneksel bir çay_evini, hikâyesini ve mekânın dokusunu koruyarak işletiyor.

Eskiden bu caddeden geçilmezdi diyen Yurtaşan, zaman içinde çevrenin büyük bir değişim yaşadığını anlatıyor. Hamamönü’nden taşınan fabrikalar, toptancılar ve atölyeler farklı yönlere savrulmuş; bugün ise Ankara Kalesi’ni ziyaret eden turistlerden gelen taleplerle çay ve kahve ikramı yapıyorlar. Aileye ait bu dükkân, ziyaretçilere yöresel bir mola sunuyor.

İşletmenin duvarlarındaki asırlık aynaları değiştirmeyen, dükkanı kahvehane geçmişinden bu yana aynı kimlikle koruyan Yurtaşan, ailesiyle ilişkili mal varlıklarını da tek kişilik kararlarla değil, ailenin ortak mirasıyla yönettiğini belirtiyor. Şimdiki söyleşi, onun “ölene kadar çalışacağım” sözünün ardındaki kararlılığı bir kez daha gözler önüne seriyor.

Çay evinin geçmişi ve bugününü bir araya getiren bu sohbet, Ankara Kalesi çevresinin dönüşümünü ve geleneksel bir mesleğin nasıl korunabildiğini sade ve samimi bir dille aktarıyor.