İskilip’te 40 Yıllık Fedakarlık: Ana, Engelli Oğluna Umut ve Yaşam Doriğu Oluyor

İskilip’in sıcak bir yan yüzünü oluşturan Emine Üstündağ, 82 yaşında olmasına rağmen hayatını tek başına buzağlayan bir güçle sürdürüyor. Yaklaşık kırk yıl önce hayat arkadaşıyla göçüp giden eşinin anısını omuzlarında taşıyan kadın, yürüme ve konuşma yeteneğini kaybetmiş olan 61 yaşındaki oğlu Yaşar Üstündağ’a adeta bir bebek gibi bakıyor.

AZİMLE HAYATA TUTUNAN İKİLİ Gece gündüz demeden oğlunun bakımını üstlenen Emine, çevresine örnek bir dayanışma tablosu sunuyor. İskilip Belediyesi’nin yemek desteği ve kaymakamlık tarafından sağlanan ev temizliği yardımı, onların yaşamını kolaylaştıran temel kaynaklar arasında yer alıyor.

Üç çocuk, Kaan Yel, Mustafa Akıllı ve Enes Arıcı ise harçlıklarından biriktirdikleri parayla her hafta Yaşar’ın sevdiği yiyecekleri getirip, elleriyle yediriyorlar. Bu sevgi dolu ziyaretler, ailenin etrafını sarmalayan sıcak bir dayanışmaya dönüşüyor.

BEN OĞLUMA SEVEREK BAKIYORUM Emine, oğluna bakmayı yaşamının bir parçası haline getirdiğini ifade ediyor. Evin bakımını üstlenen kadın, eşinin rahatsızlığına da yaklaşık otuz-dört yıl boyunca sabırla eşlik ettiğini hatırlatarak, “İskilip Belediyesi sağ olsun, yemeklerimizi getiriyor, temizlik konusundaki destek ise kaymakamlıktan geliyor. Dostlar, akrabalar yoğun ziyaretlerde bulunuyor; oğlumu sevenler ile birlikte vakit geçiriyoruz” diyor.

Eşimiz, dostumuz, gençlerimiz sık sık geliyor; oğlumun yanına oturup onu seviyorlar. Doğal gazı da hayırseverlerin yardımıyla temin ettik. Eskiden soba kullanıyordum, ama güç yetmiyordu; şimdi iki kolum kırık olmasına rağmen dayanarak yaşamı sürdürüyorum.

HERKES YAŞAR’I SEVİYOR Yaşadığı zorlukları anlatan Emine, banyosunu kendisinin yaptığını, diğer tüm işleri de kendisinin üstlendiğini belirtiyor. Kolu kırık olduğu için bazı hareketlerde güçlük çekse de, Yaşar’a olan desteği eksik olmuyor. Bazen kapının önünde kısa yürüyüşler yapıyorlar; geceleri birkaç kez uyanıp oğlunu yönlendirdiğini söylüyor. Yaşar, 82 yaşında olmasına rağmen ailenin ve mahallenin sevgisiyle büyüyen bir umut kaynağı olarak görülüyor.

Kaynak: Ensonhaber