BRCA Mutasyonlarının Meme ve Prostat Kanserlerinde Ortak Risk Rolü: Genetik Değerlendirmenin Önemi

Prof. Dr. Burak Turna, meme ve prostat kanserlerinin farklı organlarda ortaya çıkmasına rağmen güçlü bir genetik bağlantıya sahip olduğunu vurguluyor. Özellikle BRCA gen mutasyonlarının her iki kanser türü için de ortak ve kritik bir risk faktörü olduğuna dikkat çekiyor. Aile öyküsünün genetik değerlendirmelerde belirleyici rol üstlendiğini belirten Turna, bu bağlantıların erken tanı, risk yönetimi ve kişiye özel tedavi stratejileri açısından önemli olduğunun altını çiziyor.

Acıbadem Kent Hastanesi’nden Üroloji Uzmanı Prof. Dr. Burak Turna, prostat kanserinde erken teşhis ve güncel tedavi yaklaşımlarını değerlendirirken meme ve prostat kanserleri arasındaki genetik ilişkilere dikkat çekiyor. Farklı cinsiyetlerde ve organlarda görülen bu iki kanser türünün, beklenmedik şekilde ortak genetik temellere sahip olabileceğini ifade ediyor. Özellikle BRCA1 ve BRCA2 genlerindeki mutasyonların, kadınlarda meme ve over kanseri ile erkeklerde daha genç yaşta ortaya çıkan ve agresif seyirli prostat kanseri riskini belirgin şekilde artırdığını vurguluyor.

Bu nedenle genetik değerlendirmenin, aile öyküsünün kritik bir aşama olarak ele alınmasını gerektirdiğini belirten Turna, erken yaşta veya agresif meme kanseri tanısı alan bir annede BRCA mutasyonu saptanması durumunda, erkek çocukların prostat kanseri açısından genetik incelemeye alınması gerektiğini kaydediyor. Benzer bir mekanizmanın ters yönde de görülebileceğini ifade eden Turna, metastatik veya yüksek dereceli prostat kanseri olan bir babanın kızında meme kanseri riskini artıran genetik değişikliklerin bulunabileceğini belirtiyor.

Türkiye ile dünya genelinde meme ve prostat kanserlerinin toplumlarda nasıl yaygınlaştığına da değinen Turna, kadınlarda en sık görülen kanserin meme kanseri olduğunu hatırlatıyor. Her 8 kadından birinin yaşamı boyunca meme kanseri tanısı alabileceğini söyleyen Turna, prostat kanserinin erkeklerde yaşam boyu görülme riskinin ise %12 ila %15 arasında değiştiğini ifade ediyor. Bu yüksek oranlar, iki kanser türü arasındaki ortak genetik temelin anlaşılmasını daha da önemli hale getiriyor.

Genetik analizlerin yalnızca kanser riskini belirlemekle sınırlı kalmadığını, aynı zamanda erken tanı stratejilerinin oluşturulmasında da kritik rol oynadığını vurgulayan Turna, bu değerlendirmelerin gereksiz veya etkisiz tedavilerin önüne geçmeye yardımcı olduğunu belirtiyor. Aile bireylerinin risk düzeylerinin doğru biçimde saptanması için genetik incelemelerin yol gösterici bir araç olduğunun altını çiziyor. Ayrıca PARP inhibitörleri gibi hedefe yönelik tedavilerin hangi hastalarda etkili olacağını belirlemede genetik analizlerin önemli bir rehberlik sağladığını, bozulmuş DNA onarım mekanizmalarından faydalanan bu tedavilerin uygun genetik profili olan hastalarda daha başarılı sonuçlar verdiğini ifade ediyor.