Samasti, sadece tuval üzerinde çalışmakla kalmayıp, aynı zamanda çeşitli evler, dernekler ve farklı binaların dış cephelerini de resimlerle süslemeye başladı. Bu sayede hem sanata olan ilgisini canlı tutuyor hem de çevresine güzellik katıyor. Kendisiyle yapılan söyleşide, aslen Trabzonlu olduğunu ve uzun süredir Tekirdağ’da ikamet ettiğini belirtti. Yıllar boyunca beden gücüyle çalışan ve geçimini sağlayan Samasti, emekli olduktan sonra gençlik hayali olan resim tutkusunu yeniden keşfetti.

Resme olan tutkusunu anlatıyor

Samasti, hayatındaki zorluklara rağmen resim yapma tutkusunu hiç kaybetmediğini vurgulayarak, “Lise yıllarında resim ve edebiyat derslerine büyük ilgi gösteriyordum. Resme olan sevgim, kendim keşfettiğim ve hiç bırakmadığım bir tutkudur” dedi. Emeklilik sonrası zamanını daha verimli değerlendirmeye başlayan sanatçı, “Resim yapmayı, duvarları süslemeyi ve tablolar oluşturmayı seviyorum” ifadeleriyle duygularını paylaştı.

Sanatla buluşması ve sergileri

Yaptığı eserlerin beğenilmesiyle büyük mutluluk duyduğunu belirten Samasti, bugüne kadar toplamda 5 kişisel sergi açtı. En son sergisini, Tekirdağ’da düzenlenen Karadeniz İlleri Kültür, Yardımlaşma ve Dayanışma Derneği tarafından organize edilen şenlikler kapsamında sergileme fırsatı buldu. Ayrıca, Namık Kemal Üniversitesi’nde de bir sergi açmak istediğini dile getirdi. Çalışmalarında sadece tuval kullanmakla kalmayıp, duvarlara da resimler yaparak yaşam alanlarını güzelleştiriyor.

Samasti’nin bu sanata olan sevgisi ve azmi, onu çevresinde takdir edilen bir sanatçı haline getirdi. Karadeniz İlleri Kültür, Yardımlaşma ve Dayanışma Derneği Başkanı Muharrem Akyüz, Musa Samasti’nin ortaya koyduğu eserlerin gerçekten çok güzel ve anlamlı olduğunu ifade etti.

The post Emekli İnşaat Ustası, Resimle Yeni Bir Hayat Buldu first appeared on Magazin Haber Ajansı.

Rize’nin sevilen ilçelerinden Pazar’da yaşayan 88 yaşındaki emekli postacı Dursun Çakıroğlu, emekliliğinin ardından yeni bir hayata ve hobiye adım attı. Evinin altında kurduğu özel atölyesinde, doğa ve hayvan motiflerini kullanarak el emeğiyle bastonlar hazırlamaya başladı. Bu özgün ve sanatsal çalışmalarını sadece yakın çevresiyle paylaşan Çakıroğlu, yaptığı bastonları hediye etmeyi tercih ediyor ve bu sayede hem geleneksel sanatını yaşatıyor hem de arkadaşlarının beğenisini kazanıyor.

Ahşap İşleme Tutkusunun Başlangıcı ve Gelişimi

Darılı Köyü’nde yaşayan ve postaneden emekli olduktan sonra ahşaba olan ilgisi artan Çakıroğlu, evinin alt katında 20 metrekarelik özel bir atölye kurdu. Burada, ahşap ustalığını geliştirmeye devam ederken, özellikle baston yapımına odaklandı. Öğrendiği ve zamanla geliştirdiği ahşap oymacılığı ve işleme teknikleriyle, doğadan ilham alan ve hayvan figürleriyle süslenmiş bastonlar üretmeye başladı. Ağaca kazınmış serçe, keklik, kanarya, atmaca, at ve yılan motifleriyle süslenmiş bu el sanatları, Çakıroğlu’nun sanata olan sevgisini ve ustalığını gözler önüne seriyor.

Sanat ve Emekle Yoğrulmuş Bastonlar

Her biri yaklaşık 10 gün süren titiz ve sabır gerektiren çalışma sonucunda ortaya çıkan bastonlar, görsel açıdan adeta küçük sanat eserleri gibi. Çakıroğlu, yaptığı her bastonu sadece sevgiyle ve amatör ruhla hazırlıyor, herhangi bir ticari amaç gütmüyor. Bu el emeği ürünleri, sadece yakın arkadaşlarına hediye ediyor ve onların takdirini kazanıyor. Çalışmalarında detaylara büyük önem veren usta, bastonların hem dayanıklı hem de estetik olmasına özen gösteriyor.

Sadece Hobi ve Sevgiyle Üretiyor

Çakıroğlu’nun en büyük arzusu, bu sanatı ve sevgiyi gelecek nesillere aktarmak. “Baston yapımında 10 gün civarında zaman alıyor. Boyama ve detaylandırma aşamaları ise ekstra özen gerektiriyor. Ancak ben, ticari kaygı taşımıyorum. Burada amacım, sevgiyle yaptığım işleri paylaşmak ve arkadaşlarımı mutlu etmek” diyor. Ayrıca, baston yapımında para teklif edenlere ise kesinlikle karşı çıkıyor ve “Ben kendi kafama göre yapıyorum, bu benim tutkum” diyerek duygularını dile getiriyor.

Ahşaba ve Sanata Duyan Derin Sevgi

Babası ve ailesinden aldığı destekle, ahşap ve el sanatlarına olan ilgisinin büyüdüğünü belirten Rasim Çakıroğlu, “Babamın çalışma alanı ve yaşam alanı burası. Sabah 8’den akşam 8’e kadar kendi dünyasında çalışıyor ve bu onun yaşam biçimi haline geldi. Ahşaba olan aşkı ve sevgisi, onun için bir yaşam biçimi. Biz de çocukları olarak, onun bu tutkusunu destekliyoruz ve her türlü fedakarlığı yapıyoruz” ifadelerini kullandı.

Bu benzersiz hikaye, hem geleneksel el sanatlarının yaşatılmasına hem de hayata sevgi ve tutku ile bağlanmaya güzel bir örnek teşkil ediyor.

The post Pazar İlçesinde Emekli Postacı Dursun Çakıroğlu’nun Ahşap Sanatı ve Baston Tutkusu first appeared on Magazin Haber Ajansı.

Ordu’nun Perşembe ilçesinde, taş oymacılığı sanatıyla uğraşan ve yaklaşık 20 yıldır bu sanata gönül vermiş olan Celal Kaya (56), yaptığı heykelleri sanat eseri olarak değil, bir yaşam biçimi ve tutkusu olarak görüyor. Kendine özgü yöntemleri ve doğaçlama çalışmalarıyla dikkat çeken Kaya, yaklaşık 3 ila 5 gün arasında tamamladığı heykelleriyle, ziyaretçilerine görsel bir şölen sunuyor.

Sanatını ve Motivasyonunu Anlatıyor

Kaya, “Bu sanata 2005 yılında stres atmak ve kendimi ifade etmek amacıyla başladım. Tüm eserlerimi kendi hayal gücüm ve ilhamımla ortaya çıkarıyorum. Bir resim veya görsele bakmadan, tamamen doğaçlama ve içtenlikle çalışıyorum” diyerek, sanata olan bağlılığını ve tutkusunu dile getiriyor.

Doğadan ve Topraktan İlham Alıyor

Sanatçı, kullandığı taşların büyük bölümünü kendi bahçelerinden çıkarıyor. Kireçli beyaz taş ve siyah bazalt gibi doğal malzemeleri tercih ederek, onları özenle şekillendiriyor. “Bahçemdeki eserler, benim adeta açık hava müzemi” diyen Kaya, “İnsanlar buraya gelerek hem eserlerimi görebilir hem de sanata olan ilgilerini geliştirebilir” şeklinde sözlerine ekliyor.

Sanatını ve Eserlerini Koruma İsteği

Celal Kaya, yaptığı heykelleri satmayı düşünmüyor. Onlar onun için birer parça ve duygusal bağ kurduğu eserler. “Sağlığım el verdiği sürece, bu sanata devam edeceğim ve hayatımın sonuna kadar heykel yapmaya devam edeceğim” diyerek, sanata olan bağlılığını bir kez daha ifade ediyor.

İlham Kaynağı ve Topluma Katkısı

Kaya, bu sanatı öğrenmek isteyenlere her zaman yardımcı olmaya açık olduğunu ve gençlerin de bu geleneksel sanata sahip çıkması gerektiğine inanıyor. Kendine özgü yöntemleri ve doğa ile uyumlu çalışmasıyla, ilçesine estetik ve kültürel bir değer katıyor.

Sonuç ve Kaynaklar

Celal Kaya’nın hikayesi, doğa ve sanatı bir araya getirerek, geleneksel taş oymacılığına yeni bir soluk getiriyor. Sanatçının ifadelerine göre, “Bu eserler bana ve doğaya ait ve onları kaybetmek istemiyorum” diyerek, sanatını yaşatmak ve gelecek nesillere aktarmak istiyor.

Kaynak: Demirören Haber Ajansı / Kültür Sanat; Haberler.com

The post Ordu’da Taş Oyma Sanatını Yaşatan Celal Kaya’nın Hikayesi first appeared on Magazin Haber Ajansı.

Ankara’nın Beypazarı ilçesinde yaşayan ve el dokuması sanatını nesilden nesile aktarmaya kendini adamış 83 yaşındaki usta dokumacı İsmail Yanık, yaklaşık altmış iki yıldır el emeği göz nuru ürünler ortaya koyuyor. Havludan bornoza, dantel örtüden yatak örtüsüne kadar çeşitli el işi ürünleri kendi elleriyle özenle hazırlayan Yanık, müşterilerinin özel isteklerine göre siparişler de alıyor. Beypazarı’nın geleneksel dokuma sanatını yaşatan az sayıdaki ustalarından biri olarak, mesleğin devamını sağlamak adına genç çıraklar arayışını sürdürüyor.

Sanat Aşkıyla 2 Günlük Zorlu Yürüyüş

Genç yaşta, sanata olan tutkusuyla Ankara’nın Çamlıdere ilçesinden Beypazarı’na doğru uzun bir yolculuğa çıkan Yanık, o zamanlar ulaşım imkanlarının kısıtlı olduğunu ve yollarda zorluklar yaşadığını anlatıyor. “Sanat öğrenmek için yola çıktım. Dağlardan yürüyerek tam iki gün sonunda Beypazarı’na ulaştım,” diyerek, genç yaşta azmi ve tutkusu sayesinde mesleğine başlangıç hikayesini paylaşıyor.

Çıraklık Yok, Tek Başına Mücadele

Yıllar boyunca mesleğini tek başına sürdüren ve hiç çırak yetiştirmemiş olan Yanık, bu durumu şöyle açıklıyor: “Ne bir çırağım oldu ne de ortak. Her şeyi kendim yaptım. Zorluklar yaşadım ama vazgeçmedim. Günümüzde gençler el işi sanatlara pek ilgi göstermiyor, bu yüzden çırak bulmak oldukça zor.” Mesleğin gelecek nesillere aktarılmasının önemine değinen usta, yine de gençlerin ilgisini çekmek ve mesleği canlı tutmak adına umutla bekliyor. “Bugün yoldan geçen bir gence ‘gel, bu sanatı öğren’ desem, dönüp bakmaz. Ama yine de, biri gelir ve öğrenir diye umut ediyorum,” diyerek, gelecek için umutlarını dile getiriyor.

Mesleğin Yok Olma Tehlikesi ve Kültürel Mirasın Korunması

Dokumacılık ve terzilik gibi geleneksel el sanatlarının, genç nesil tarafından ilgi görmemesi nedeniyle yok olma tehlikesiyle karşı karşıya kaldığını vurgulayan Yanık, bu mesleklerin sadece bir sanat değil, aynı zamanda kültürel bir miras olduğunu belirtiyor. “Benim tek derdim, bu mesleğin ve kültürün devam etmesini sağlamak,” diyerek, yaşadığı zorluklara rağmen bu uğurda mücadele etmeye kararlı olduğunu ifade ediyor.

Günlük Tutma Alışkanlığı ve Yaşananlar

Son 50 yıldır günlüğünü tutan ve hayat deneyimlerini kaleme alan Yanık, yaşının ilerlemesiyle birlikte bu alışkanlığı ara verdiğini söylüyor. Ancak, mesleğini yaşatmak için hâlâ umutla bekleyen ve devretmek istediği bir nesil hayaliyle yaşayan usta, gençlere ilham vermeye devam ediyor.

İsmail Yanık’ın hikayesi, azim ve tutkunun, geleneksel sanatların ve kültürel mirasın yaşatılmasındaki önemini bir kez daha gözler önüne seriyor.

The post Ankara Beypazarı’nda Usta Dokumacı İsmail Yanık’ın 62 Yıllık Sanat Serüveni first appeared on Magazin Haber Ajansı.