65 Yıllık Terzinin Anıları: Hazır Giyimin Yükselişine Karşı Direnen Zanaat

Hazır giyimin yaygınlaşmasıyla birlikte kıyafet dikimi giderek daha az rağbet görmeye başladı. Sivas’ta yaşayan 76 yaşındaki Mustafa Arslan, yıllar içinde mesleğini sürdürürken yaşanan değişimi fark ediyor. Çocukluk yıllarında başlayan terzilik serüveni, 65 yılı geride bırakmasını sağladı. Eskiden köylerden ve mahalleden vatandaşlar kendilerine uygun kumaşlar getirir, terzinin dikiş makinesinde kendi diktirdiği kıyafetlerle uzun yıllar kullanırdı. Artık bu durum değişti; alışkanlıklar ve üretim şekli değişti ve onarıma yönelen işler daha ağır basıyor.

Arslan’a göre hazır giyimin yaygınlaşmasıyla kıyafet dikimi hızla azaldı. Şu anki işler genelde paça, kol ve boy kısaltma ya da daraltma gibi tadilatlardan ibaret. Yıpranan veya kırışan parçalar için eskiye göre daha çok tamirat ve onarım yapılır oldu. Kıyafetler artık uzun süre aynıyla kalmıyor; insanlar yeni bir ürün almayı tercih ediyorlar. Bu durum, terzilerin iş profilini değiştirdi ve çıraklık dönemlerinden bu yana ikame edilmiş roller giderek belirginleşti.

65 yıldır iğne ve makasla uğraşan Arslan, yaşının ilerlemesine rağmen çalışmalarını sürdürüyor. Kendisi için babasının yönlendirmesiyle başlanan bu yol, zaman içinde tutkuyla bağlandığı bir mesleğe dönüştü. Arslan, “Eskiden insanlar kumaşını getirir, terzide elbise diktirirdi. Yırtıklar tamir edilerek yeniden kullanılırdı; kıyafetler uzun yıllar dayanırdı” diye anlatıyor. Günümüzde ise gençler kendi kararlarını almakta, yeni kıyafetler edinmeyi çoğu kez önceleyen bir eğilim sergiliyorlar.

Geçmişe özlem ve gündelik değişimler insanları daha çok onarıma yönlendiriyor; ancak bazı durumlarda eski sözleşmelerin ruhu hâlâ sürüyor. “Baba sözünü dinlemek” geleneksel bir paye olarak görülse de bugün gençler artık kendi kararlarını verebilmekten yana. Arslan’ın bugün hala devam eden çalışmaları, mesleğin yalnızca bir konu değil, bir yaşam biçimi olduğunu hatırlatıyor.